لاری سیمون

 Semon. Larry

بازیگر، کارگردان (1889، وست پوینتِ نیویورک- امریکا؛ 1928)

پسر شعبده بازی حرفه ای معروف با «زِرای کبیر» بود. ابتدا برای نشریه نیویورک سان کاریکاتور می کشید و در سال 1916 به خدمت کمپانی ویتاگراف درآمد تا فیلم نامه فیلم های کوتاه کمدی بنویسد و آن ها را کارگردانی کند. یک سال بعد جلوی دوربین آمد و به شهرتی در حد چارلی چاپلین، باستر کیتن و هارولد لوید رسید. فیلم هایش (که اغلب یک یا دو حله ای بودند) بیش تر به شوخی های ابتکاری بصری و صحنه های تعقیب و گریز تکیه داشتند  شخصیت سینمایی اش مردی با چهره ی سفید و احمقانه، خنده ای ابلهانه و شلواری گشاد بود. در اروپا نیز (از جمله با نام های «زیگوتو» در فرانسه، «ریدولینی» در ایتالیا و «روماسین» در اسپانیا) محبوبیت داشت. اغلب فیلم هایش را خودش کارگردانی می کرد. نقش های منفی دوم را در کنارش بیش تر آلیور هاردی به عهده می گرفت و نقش های زن مقابلش را لوسیل کارلایل و دوروتی دوان بازی می کردند که به ترتیب با هر دوی آنان ازدواج کرد.

سیمون که در اوایل دهه ی 1920 یکی از گران ترین کمدین های هالیوود به شمار می آمد، سر صحنه بی محابا خرج بالا می آورد. به همین دلیل از چشم سران ویتاگراف افتاد و از 1922 ناچار شد به خدمت کمپانی های دیگر دربیاید. در همین دوره آغاز به ساختن فیلم های بلند کرد که هیچ یک در برابر هزینه های شان موفق نبودند. در سال های آخر کارش کوشید با نقشی غیر کمدی در فیلم گنگستری دنیای تبهکاران موقعیتش را بازیابد، اما سرانجام از سینما کناره گرفت. در مارس 1928 اعلام ورشکستگی کرد و در اکتبر همان سال، به دنبال یک بحران عصبی، بر اثر ابتلا به ذات الریه درگذشت.              

از فیلم ها (به عنوان بازیگر و کارگردان):

1916- مردی از مصر (فقط ک.)؛ 1917- اشرار و پشت بام ها (+ ف.)، مأموران مخفی و اقدامات تند و تیز؛ 1918- جاسوسان و فاش شدن اسرار؛ 1919- رفع مسئولیت (+ ف.)، زندگی ساده؛ 1920- کارگر صحنه (هک)؛ 1921- ورزشکار (هک)، هالو (هک)؛ 1922- کارگاه چوب بری (هک)،کارآگاه (هک)؛ 1923- بدون زنگ های عروسی، 1924- دختری در اتوموبیل؛ 1925- دلقک درست و حسابی (نیومه یر)(فقط ب.)، جادوگر شهر مرد (+ هف)؛ 1926- بمان و گوش کن (+ تا و هف)؛ 1927- دنیای تبهکاران (فون استرنبرگ)(فقط ب.)، بیلچه ها (+ تا . هف).